ای کلک

محمدتقی کروبی، فرزند مهدی کروبی، از رهبران محصور جنبش سبز در واکنش به برخورد فیزیکی و توهین آمیز و هتک حرمت دختران میرحسین و رهنورد در صفحه ی شخصی فیس بوک خود نوشت: اهانت و برخورد فیزیکی در روز عید غدیر با دو فرزند محترم مهندس موسوی بسیار تاسف انگیز بود، امروز با یکی از فرزندان آن عزیز در ارتباط با حادثه تلخ دیروز صحبت کردم. رفتار مامور مذکور بسیار وقیحانه بوده و بر این باورم هر کس صرف نظر از نگرش سیاسی اش باید آن را محکوم کند.

وی در ادامه متذکر شده است: مهم نیست با کروبی و موسوی هم نظر باشی یا مخالف، مهم آنست که به حرمت انسانیت و اخلاق این دست رفتارها را محکوم و حکومت را در قبال آن پاسخگو کنید.

در پی هتک حرمت و نواختن سیلی بر گوش دختران نخست وزیر دوران دفاع مقدس، مهدی خزعلی در یادداشتی کوتاه نوشته است: آقای رئیس جمهور؛ اگر فریاد نکنید، فردا نوبت دختر من و شماست، اگر در برابر این جنایت سکوت کنید، راه ما از هم جدا می شود… این دیگر خط قرمز نظام نیست و حتی جناح حاکم هم نمی تواند از این رفتار دفاع کند.

متن این یادداشت که در صفحه فیس بوک مهدی خزعلی منتشر شده به شرح زیر است:

مهدی جان؛ امروز جای دندان ولایت را بر دستان هم نام مادرت نرگس دیدیم و گریستیم… به دادمان برس…!

علی جان؛ زهرای تو را در غدیر سیلی نزدند، اما زهرای ما را در غدیر سیلی زدند و رویش نیلی ساختند…!

جناب آقایان رئیس جمهور محترم و وزیر اطلاعات  محترم، اگر از دستتان کاری برنمی آید، لااقل می توانید این جنایت را محکوم کنید…!

ما منتظریم، فراموش نکنید که با زحمات و مجاهدت عزیزان در بند، امروز شما در ریاست جمهوری و وزارت مستقر هستید.

آقای رئیس جمهور؛ بروید و صورت نیلگون زهرا را ببینید، بروید و جای دندان این مدعیان ولایت را بر دست نرگس ببینید. اگر فریاد نکنید، فردا نوبت دختر من و شماست، حقوق بشر و آزادی برای ما از مسئله هسته ای و تحریم و ویرانی مملکت مهمتر است، من ترجیح می دهم در فقر و فلاکت بمانم، اما زیر بار ظلم و ستم نروم…!

جناب آقای روحانی؛ اگر در برابر این جنایت سکوت کنید، راه ما از هم جدا می شود… این دیگر خط قرمز نظام نیست و حتی جناح حاکم هم نمی تواند از این رفتار دفاع کند.

مهدی خزعلی

عید سعید غدیر خم

۱۳۹۲/۸/۲

اخبار مرتبط:

سیلی به صورت دختران نخست وزیر امام

نرگس موسوی: همه آنچه برما گذشت را نمی‌توانیم بگوییم

تماس تلفنی آیت الله بیات زنجانی با یکی از دختران میرحسین و رهنورد

منبع آگاه فارس: خانواده موسوی از توجه رسانه‌ای به کروبی عصبی بود جو سازی رسانه ای کرد

اردشیر امیرارجمند: دستهایی در کار است که آرامش در کشور برقرار نشود

واکنش علی‌وار به سیلی های ظالمانه

اتفاقی که می بایست پس از عاشورا رخ می داد

ابراز تاسف عبدالله نوری از هتک حرمت خانواده موسوی در تماس تلفنی با دختران میرحسین

تماس تلفنی سیدمحمد خاتمی با دختران میرحسین و رهنورد و دلجویی از آنان

عضو مجلس خبرگان رهبری: کسی حق ندارد به خانواده دلشکسته زندانیان اهانت کند

بهمن کشاورز: هر نوع تعرض بدنی و کتک زدن ملاقات‌کنندگان زندانیان غیرمجاز است

سیدمحمد هاشمی: اگر ماموران به بدن کسی تعرض کنند عملی مجرمانه و قابل پیگیری است

استاد و مدیر گروه حقوق عمومی دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، هرگونه هتاکی، فحاشی و ضرب و شتم خانواده های زندانیان از سوی ماموران را قابل پیگیری و مجازات دانست و بیان کرد: اگر ماموران مرتکب فحاشی و هتاکی شوند مرتکب جرم می شوند و باید پاسخگو باشند.

سیدمحمد هاشمی، عضو شورای عالی کمیسیون حقوق بشر اسلامی در گفت وگو با شفقنا، درباره نحوه رفتار زندانبانان با خانواده های زندانیان و محصورین، با بیان اینکه در یک نظام مردمی اصل مسوولیت در کنار حاکمیت قانون است، بیان کرد: مسوولیت در جلوه های حقوقی، کیفری، سیاسی و غیره جلوه می کند. از این جهت اصل مسوولیت اقتضا می کند ماموران و مسوولان پاسخگو باشند و این پاسخگویی از جمله مسوولیت کیفری است. بنابراین اگر ماموران مرتکب فحاشی و هتاکی شوند مرتکب جرم می شوند و باید پاسخگو باشند.

استاد حقوق دانشگاه شهید بهشتی اظهار کرد: کسانی که مورد ضرب و شتم، فحاشی و هتاکی از سوی ماموران قرار گرفتند می توانند شکایت کنند و دادگستری هم موظف به رسیدگی است و دادسرا باید مسیر را مورد تعقیب قرار دهد. اصل عدالت کیفری و قضایی در یک نظام مردمی این موضوع را اقتضا می کند که مقامات پاسخگو باشند و افرادی که خانواده زندانیان را مورد تعرض قرار دهند باید مجازات شوند.

عضو شورای عالی کمیسیون حقوق بشر اسلامی، افزود: هرکس مرتکب عمل هتاکی و فحاشی شود و فردی را کتک بزند به موجب قوانین کیفری مثل دیگران قابل تعقیب است. در این موارد باید از افرادی که از مقامشان سوء استفاده کرده اند شکایت شود و دادگستری مرجع رسیدگی و پاسخگویی است.

هاشمی با اشاره به حق مسلم بازدید بستگان از فرد زندانی، اظهار کرد: بازدید نزدیکان از فرد زندانی امر متداولی است و خانواده های آنان می توانند با زندانی ملاقات کنند و این حق آنهاست. اگر نسبت به کسانی که ذیحق هستند و برای ملاقات وقت گرفتند برخورد زشتی صورت گیرد خلاف قانون و خلاف شرع است و کسانی که مورد تعرض قرار گرفتند حق شکایت دارند.

استاد حقوق دانشگاه شهید بهشتی ادامه داد: به طور کلی با توجه به اینکه زندانیان حق ملاقات با نزدیکان خود را دارند، نباید برای هیچ کس تبعیض قائل شد و اگر از این حق جلوگیری شود خلاف قانون و قابل مجازات است. از طرف دیگر این مساله جزو آزادی ها محسوب می شود و براساس ماده ۵۷۰ سابق هر مقامی که آزادی های مردم را سلب کند یا متعرض حقوق و آزادی های مردم شود مجازات و حتی سلب مقام نیز می شود.

او در مورد حد و حدود تفتیش بدنی از خانواده زندانیان، تصریح کرد: تفتیش بدنی برای احتیاط از اینکه افراد برای مثال اسلحه یا مواد مخدر نداشته باشند، انجام می گیرد. به طور کلی تفتیش بدنی برای بازبینی از این جهت است ولی اگر تفتیش بدنی از حد خود فراتر رود، ورود به خلوت افراد محسوب می شود که هرکسی حق ورود به خلوت افراد را ندارد. در این میان اگر از سوی ماموران به بدن کسی تعرض شود یا حرکت زشتی در این خصوص رخ دهد مشخص است که عمل مجرمانه ای رخ داده است و قابل پیگیری است.

اخبار مرتبط:

سیلی به صورت دختران نخست وزیر امام

نرگس موسوی: همه آنچه برما گذشت را نمی‌توانیم بگوییم

تماس تلفنی آیت الله بیات زنجانی با یکی از دختران میرحسین و رهنورد

منبع آگاه فارس: خانواده موسوی از توجه رسانه‌ای به کروبی عصبی بود جو سازی رسانه ای کرد

اردشیر امیرارجمند: دستهایی در کار است که آرامش در کشور برقرار نشود

واکنش علی‌وار به سیلی های ظالمانه

اتفاقی که می بایست پس از عاشورا رخ می داد

ابراز تاسف عبدالله نوری از هتک حرمت خانواده موسوی در تماس تلفنی با دختران میرحسین

تماس تلفنی سیدمحمد خاتمی با دختران میرحسین و رهنورد و دلجویی از آنان

عضو مجلس خبرگان رهبری: کسی حق ندارد به خانواده دلشکسته زندانیان اهانت کند

بهمن کشاورز: هر نوع تعرض بدنی و کتک زدن ملاقات‌کنندگان زندانیان غیرمجاز است

حسن فرشتیان:

رهبر مسلمانان که بر مسند خلافت نشسته بود، از درد به خود می پیچید، نه تعارف می کرد و نه تمارض. ناله اش از ژرفای عمیق ترین لایه های وجودش برخاسته بود. وجود نازنینش که از شمشیرها نمی هراسید و به مرگ مشتاق تر از طفل به پستان مادر بود، نه تعارف می کرد و نه تمارض.

مَرد را درد فراگرفته بود، آمد و خطبه خواند، فریاد دردآلودی زد تا خفتگان و بی تفاوتان تاریخ را نهیب زند. فریاد دردآلودش، فضای کوفه را لرزاند، و امواج صدایش، دردمندی یک رهبر فرهیخته را بر تارکِ پیشانی حافظه تاریخ حکّ کرد.

شنیده بود که «بر زنی ذمّی که در پناه و ذمّه اسلام بود هتک حرمت شده است، بر او تاخته اند و خلخال و دستنبد و گردنبند و گوشواره او را به یغما برده اند، و آن بینوا در برابر آن بیداگران راهی نداشته است جز اینکه از دیگران دلسوزى و همدلی بطلبد».

خبر برای آن رهبر «فاجعه» بود و «مصیبت». از درد به خود پیچید و دردمندانه فریاد برآورد «اگر بعد از این حادثه، مسلمانى از غصه بمیرد جاى سرزنش نیست، بلکه مرگ او در نظر مــن شــایستـه اســت» (خطبه ۲۷ نهج البلاغه).

سی و اندی سال پیش وعده داده بودند که «هم دنیا را آباد می‏کنیم و هم آخرت را» و نوید به معنویات می دادند: «شما به معنویات احتیاج دارید. معنویات ما را بردند اینها. دلخوش نباشید که مسکن فقط می‏سازیم، آب و برق را مجانی می‏کنیم برای طبقۀ مستمند، اتوبوس را مجانی می‏کنیم برای طبقۀ مستمند، دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را، روحیات شما را عظمت می‏دهیم، شما را به مقام انسانیت می‏رسانیم».

ما دلمان خوش بود که بناست مقام انسانیت زنده شود، خرسند بودیم که اکنون که مردانی از تبار آن «بزرگمرد» آمده اند، زنان یهودی قبیله مان امنیت خواهند داشت، دیگر کسی جرات نمی کند بر یهودیه های قبیله مان هتک حرمت کند، اگر هم ناجوانمرد و گستاخی پیدا شد و چنین کرد امام و رهبرمان فریاد بر خواهد آورد: «اگر بعد از این حادثه، مسلمانى از غصه بمیرد جاى سرزنش نیست».

در انتخابات اخیر ریاست جمهوری وعده داده شده بود که «باید دختران ما در خیابان ها احساس امنیت کنند». ای کاش وعده داده می شد که دختران نه تنها در خیابان، بلکه در خانه های امن ماموران حکومت نیز احساس امنیت کنند.

ما پوست هامان کلفت شده است از حادثه هتک حرمت و توهین به این دختران، بر خود نمی لرزیم، اینان که یهودی نیستند که نگران باشیم! ما پوست هامان آنقدر کلفت شده است که این خبرها حتی ارزش «صفحه حوادث» را ندارند.

ضرب و شتم و حتی مرگ پسرانمان توسط ماموران، چند دهه است که عادی شده است. در محاکمه ماموران قاتل جوان وبلاگ نویسمان هیچ شتابی نداریم. هتک حرمت دخترانمان را که پیش ترها ناجوانمردانه می پنداشتیم، اکنون عادی شده است، از مرگ آن دختر پزشک در زندان همدان تا مرگ آن خانم عکاس در اوین… از «گاز گرفته شدن» دست دخترانمان و هتک حرمت به فرزندان این مرز و بوم، بر خود نمی لرزیم. ما عادت کرده ایم و حساسیت هامان را از دست داده ایم. ما پوستمان کلفت شده است.

اگر این بار، خبر «تیتر» شده است ناشی از حساسیت ما بر این خبرها نیست، سالهاست که این خبرها ارزش «صفحه حوادث» را هم ندارند. هزار هزار، ناله هایی که در این دیار دفن شده است، هزار هزار بیداد و هتک حرمت انسانیت که به حراج گذاشته شده است، هزار هزار… که نه خبرنگاری بودند که ملیت کانادایی داشته باشند و نه پزشک همدانی که پدری پیگیر و دست اندرکار داشته باشد، و نه دختر اشخاص مشهور و نامدار بودند، هزار هزار، که اصلا «خبر» نشدند، تا چه رسد به این که «تیتر» شوند.

اگر این روزها مردی از تبار علی پیدا شود آیا خواهد گفت: «اگر بعد از این حادثه، مسلمانى از غصه بمیرد جاى سرزنش نیست»؟

ما آنقدر، اندک اندک، مُرفین بر رگهامان تزریق کرده اند که این خبرها برایمان عادی شده است. هزاران هزارستم و بیداد و بی عدالتی و بی قانونی که در این آب و خاک توسط سربازان گمنام و بدنام و بی نام و خوش نام این قبیله می شود، آنقدر برایمان عادی شده است که اصلا این خبرها را بازگو نمی کنیم تا چه رسد «رسانه ای» شود.

مُرفین ها سخت کِرفتمان کرده است. گاهی خیال می کنیم چون نخبگانی بر این دیار حکومت می کنند حتما خیر کار ملک و مملکت را بهتر از ما می فهمند. اگر هم کوچکترین اعتراضی بکنیم حتما «هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست» ورنه در این دیار نخبگانی حاکم هستند که هم عدالت دارند و هم فهم و شعور، و هر وقت لازم باشد هرکاری را بکنند، همان کار به صلاح است و نبایستی انتقادی کرد تا «دشمن» سوء استفاده کند. خیال می کنیم، همین شیوه ها، عادی هست و بایستی همینگونه باشد و «قِسمت» چنین بوده است که آنها که سوارند هرجا لازم دانستند مختارند که بتازند بر پیادگان:

«جام می و خون دل، هر یک به کسی دادند

در دایره قسمت، اوضاع چنین باشد

در کار گلاب و گل، حکم ازلی این بود

کاین شاهد بازاری، وان پرده نشین باشد»

آن سه تن، نزدیک به هزار روز است که به بیداد مبتلا شده اند، و اکنون نیز دخترانشان هتک حرمت می شوند… ما عادت کرده ایم به این خبرها.

اگر اکنون کسی فریادی بزند از هتک حرمت به یهودیه ای، ما سخت شگفت زده خواهیم شد و فریاد دردمندانه او برامان سخت غریب جلوه خواهد کرد، اصلا ناله های دردمندانه او را باورمان نمی شود، به افسانه می مانَد نه به یک واقعه تاریخی.

اما آن حکایت که به افسانه می ماند، یک روایت واقعی تاریخی هست. ما مصرف مُرفینمان، اندک اندک، خیلی بالا رفته است. آن مرد واقعا فریاد می زد و از درد به خود می پیچید.

کاش این دخترکان ذمّی بودند! کاش اینان یهودی بودند!

کاش همه دختران قبیله ما یهودی بودند!…

منبع: جرس

سیدمحمد خاتمی طی تماسی با دختران میرحسین و رهنورد، از آنها بابت هتک حرمت پیش آمده در روز عید غدیر توسط برخی از ماموران دلجویی کرد.

به گزارش کلمه، رییس جمهور اسبق کشورمان در تماس تلفنی با دختران میرحسین که عصر روز عید غدیر برقرار شد، از اتفاقات پیش آمده در جریان ملاقات فرزندان نخست وزیر امام با پدر و مادرشان ابراز تاسف کرد.

سیدمحمد خاتمی همچنین اظهار امیدواری کرد تا با پایان دادن به حصر میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد و آزادی زندانیان سیاسی، توان کشور صرف پیشرفت و رفاه و آرامش هرچه بیشتر مردم شود.

در این تماس نلفنی همچنین دختران میرحسین شرح کوتاهی از آنچه در جریان ملاقات با پدر و مادرشان پیش آمد را برای رئیس جمهور اسبق کشورمان توضیح دادند.

اخبار مرتبط:

سیلی به صورت دختران نخست وزیر امام

نرگس موسوی: همه آنچه برما گذشت را نمی‌توانیم بگوییم

تماس تلفنی آیت الله بیات زنجانی با یکی از دختران میرحسین و رهنورد

منبع آگاه فارس: خانواده موسوی از توجه رسانه‌ای به کروبی عصبی بود جو سازی رسانه ای کرد

اردشیر امیرارجمند: دستهایی در کار است که آرامش در کشور برقرار نشود

واکنش علی‌وار به سیلی های ظالمانه

اتفاقی که می بایست پس از عاشورا رخ می داد

ابراز تاسف عبدالله نوری از هتک حرمت خانواده موسوی در تماس تلفنی با دختران میرحسین

در پی هتک حرمت و آزار فرزندان میرحسین موسوی و زهرا رهنورد، حجت الاسلام والمسلمین عبدالله نوری طی تماسی با دختران موسوی، این اقدام را  نکوهید.

به گزارش کلمه، عبدالله نوری، وزیر اسبق کشور در این تماس تلفنی با دلجویی از فرزندان نخست وزیر امام، ابراز امیدواری کرد تا با درایت مسئولان، کشور بجای پرداختن هزینه چنین اقداماتی که ناامیدی اجتماعی را دامن می زند، از همه ظرفیت های خود برای بهبود اوضاع مردم استفاده کند.

وی همچنین ابراز امیدواری کرد تا با رفع حصر از میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی، فضای امید و نشاط اجتماعی ناشی از آن در خدمت توسعه کشور و همبستگی بیش از پیش ملی قرار گیرد.

در این تماس تلفنی، فرزندان میرحسین موسوی نیز شرحی از اتفاقات پیش آمده در جریان ملاقات خود با والدینشان را برای عبدالله نوری توضیح دادند.

اخبار مرتبط:

سیلی به صورت دختران نخست وزیر امام

نرگس موسوی: همه آنچه برما گذشت را نمی‌توانیم بگوییم

تماس تلفنی آیت الله بیات زنجانی با یکی از دختران میرحسین و رهنورد

منبع آگاه فارس: خانواده موسوی از توجه رسانه‌ای به کروبی عصبی بود جو سازی رسانه ای کرد

اردشیر امیرارجمند: دستهایی در کار است که آرامش در کشور برقرار نشود

واکنش علی‌وار به سیلی های ظالمانه

اتفاقی که می بایست پس از عاشورا رخ می داد

در پی هتک حرمت و آزار دختران میرحسین و رهنورد پس از ملاقات با پدر و مادرشان در روز عید غدیر، عضو مجلس خبرگان رهبری بر برخورد مناسب و رعایت عدالت در مورد زندانیان و خانواده های آنها تاکید و بیان کرد: خانواده فرد مجرم و زندانی، آسیب دیده است و مرتکب گناهی نشده است. اگر آنها در ملاقات با زندانی خود، تحقیر شوند خلاف عدالت اسلامی است و لازم است با مسببان این بی عدالتی برخورد قانونی صورت گیرد.

آیت الله هاشم هاشم‌زاده هریسی در گفت‌وگو با شفقنا، درباره آموزه های اسلامی درخصوص رفتار زندانبان با زندانیان و محصورین و خانواده های آنان بیان کرد: از نظر حقوق جزای اسلام و فقه اسلامی، وقتی یک انسان گنهکار یا متهم در دادگاه اسلامی قرار می گیرد، از شروع دادرسی تا پایان دادرسی و صدور حکم و اجرای مجازات و پایان یافتن مجازات نباید با متهم، مجرم و خصوصا خانواده های آنها برخورد نامتعارف و غیرانسانی از سوی زندانبانان صورت گیرد.

او افزود: خانواده فرد زندانی، آسیب دیده است و فردی از خانواده به زندان رفته است و در اثر جرم او خانواده بدون اینکه گناهی مرتکب شود آسیب دیده است. یعنی باید در جبران و ترمیم وضعیت روحی و روانی خانواده های زندانی و رسیدگی به آنها عمل شود تا آسیب غیرمستقیمی متوجه کسانی که گناهی انجام ندادند، نشود و عدالت اسلامی برقرار شود.

عضو مجلس خبرگان رهبری با بیان اینکه خانواده های زندانیان نباید دوبار مجازات شوند، گفت: برای مثال سرپرست خانواده در زندان است، در این شرایط آسیب های تبعی آن شامل خانواده می شود بدون اینکه آنها گناهی کرده باشند. اگر آنها در ملاقات با زندانی خود، تحقیر شوند خلاف عدالت اسلامی است و برای آنها مجازات دوم است. جرم اول خانواده های زندانیان تبعی است و چاره ای از آن نیست که در نتیجه همین جرم تبعی که از سرپرست به آنها رسیده است باید از نظر اسلام حمایت شوند و روحیه آنها ترمیم شود.

او ادامه داد: هیچکس حق ندارد خانواده دلشکسته زندانیان را مورد اهانت قرار دهد. آنها باید حرمت ببینند تا احساس کنند زندانی شان در مکان امنی قرار دارد. اینها نکاتی است که باید رعایت شود و مسوولان نظام و قوه فضاییه موظف هستند انسان های جاهل و نادان را در پست زندانبانی قرار ندهند، بلکه انسان های خویشتن دار و باتقوا باید در این مناصب قرار بگیرند و باید به آنها آموزش حقوق بدهند زیرا حقوق خانواده های آسیب دیده در اسلام مورد توجه است و خانواده زندانی خانواده آسیب دیده است و حق و حقوقی دارد.

هاشم زاده هریسی با اشاره به اینکه جز مجازاتی که به تناسب جرم زندانی برای او صادر شده است هیچ کس حق آزار و و اذیت زندانی را ندارد، گفت: باید بر رعایت این موارد نظارت باشد، کسانی که این موارد را رعایت نمی کنند باید از پست خود عزل شوند و با آنها برخورد قانونی صورت بگیرد و تادیب شوند تا برای ماموران دیگر عبرت شود و الا همان ماموران اگر به کار خود ادامه دهند این برخورد توسعه می یابد و عدالت اسلامی مخدوش می شود و به شورش و نارضایتی منتهی می شود و اینگونه شورش ها و ناپایداری ها از یک نقطه کوچک شروع می شود. ما در برابر این برخوردها مسوولیم.

یک حقوقدان و وکیل دادگستری، هر نوع تعرض بدنی به خانواده‌ها یا ملاقات‌کنندگان زندانیان را غیر قانونی دانست و گفت: این افراد می‌توانند به دادسری نظامی شکایت کنند. مجازات این سری رفتارها دیه و حبس است.

بهمن کشاورز در گفت‌وگو با شفقنا، درباره قوانین مربوط به نحوه رفتار زندانبان ها با خانواده‌های زندانیان و محصورین اظهار کرد: در آیین نامه زندان‌ها باب ملاقات آن، مطالبی آمده و بر طربق آن مسلم است تفتیش خانواده‌های زندانی یا افراد ملاقات کننده برای کسی که مامور یا زندانبان است، تنها در حدی مجاز است که زندانبان اطمینان حاصل کنند چیزی از زندان خارج یا وارد نشده باشد، اما هر نوع تعرض بدنی و کتک زدن به هر کسی غیرمجاز است؛ خواه ملاقات کننده و خواه رهگذر باشد بنابراین حکم هر دو روشن است.

او درباره مرجع رسیدگی به رفتارهای غیرقانونی زندانبانان و حمایت قانون از افرادی که به آنها اهانت شده گفت: آنان می‌توانند به دادسرای نظامی شکایت کنند. البته باید توجه داشت که بدرفتاری را باید تعریف کنند و اگر آثار ضرب و جرح داشتند، به پزشکی قانونی بروند. آثار ضرب و جرح طبعا نیاز به اثبات دارد و باید از یکی از موارد مندرج در قوانین ما اثبات شود.

کشاورز در پایان درباره مجازات زندانبان هایی که به ملاقات کنندگان یا خانواده‌های زندانی تعرض می‌کنند، بیان کرد: این مساله مربوط به قوانین ضرب و جرح در قانون اسلامی می‌شود که حسب مورد دیه و حبس دارد، البته می‌تواند قصاص داشته باشد که قصاص در این گونه موارد قابل اجرا نیست، نه در این موارد بلکه در کلیه مواردی که منتهی به آثار بدنی می‌شود قصاص را نمی‌‌توان اجرا کرد ولی دیه و حبس اجرا شدنی است. در سایر موارد مانند فحاشی و توهین حکم آن نیز در قانون مجازات اسلامی تعریزات پیش بینی شده و به عنوان توهین و دشنام مجازات دارد.

سیلی به صورت دختران نخست وزیر امام

مصطفی همت فرزند سردار شهید دفاع مقدس  ابراهیم همت  در واکنش به هتک حرمت خانواده میرحسین و رهنورد در یادداشتی نوشت:

احتمالا دیگر تا الان ماجرای کتک زدن و توهین شرم آور به دختران میرحسین موسوی ، آن هم درست در روز عید شیعیان را همه شنیده اند . چیزی که مشخص است ، ملاقات در منزل میرحسین پس از مدتها ، با حکم و اجازهء شورای عالی امنیت ملی صورت گرفته و این یک تغییر مثبت بوده . (و البته تغییری کوچک و ناچیز) اما به نظر می آید مسأله ای که تغییر نکرده ، نگهبانان منزل میرحسین و ارگان مسئول در این امر است و همین نگهبانان و ارگان مسئولشان ، اسباب آبروریزی نظام جمهوری اسلامی ایران را فراهم آورده اند .

این نگهبانان می توانند از ارگان های مختلف مثل وزارت اطلاعات ، اطلاعات سپاه ، نیروی انتظامی و حتی چند نهاد دیگر باشند ! از هر ارگانی که بودند ، وزارت اطلاعات باید به عنوان مهمترین نهاد امنیتی کشور ، نسبت به کتک زدن دختران نخست وزیر انقلاب و درخواست بی شرمانه ای که صورت گرفته (بنابر گفتهء دختران میرحسین) ، عکس العمل جدی نشان دهد . حتی شایسته است که جناب آقای روحانی شخصا در این موضوع دخالت کرده و جلوی چنین آبروریزیهایی را بگیرند تا مردم در سیاست داخلی ، تغییر دولت را بیش از پیش احساس کنند .

درخواستی همچون در آوردن تمام لباس های خانم ها به بهانهء بازرسی ، چیزیست که در گذشته در مورد زندان های رژیم صهیونیستی و برخورد سربازان صهیونیست با زندانیان زن فلسطینی شنیده بودیم . بنابراین وزارت اطلاعات باید واکنش جدی نسبت به این وقاحت و موارد دیگر احتمالی نشان دهد تا این لکهء ننگ را از دامان نظام جمهوری اسلامی ایران پاک کند و به جِد این موضوع را به مأمورین مربوطه و ارگان مسئولشان تفهیم کند که نه اینجا فلسطین اشغالیست ، نه رژیم صهیونیستی در اینجا حاکم است و نه مردم ایران ، مردم یک کشور تحت اشغال هستند .

پی نوشت ۱ : ای کاش دبیر شورای عالی امنیت ملی ، نمایندگانی برای نظارت بر نگهبانان آقایان موسوی و کروبی تعیین می کرد با این هدف که تا پیش از رفع حصر ، دیگر شاهد چنین حماقت ها و رفتارهای شرم آوری نباشیم و بقول خود مسئولین ، خوراک خبری برای رسانه های معاند و مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران فراهم نشود ..

پی نوشت ۲ : و ای کاش رفع حصر (زندان خانگی..) زودتر صورت بگیرد تا از اتفاقات غیرقابل پیش بینی دیگر (که شاید خیلی بدتر از اتفاقات دیروز باشند..) جلوگیری به عمل آید ..

علی شکوهی در یادداشتی که آینده آن را منتشر کرده است نوشت: تقریبا یقین داشتم که در عید غدیر امسال رفع حصر حجت الاسلام کروبی و مهندس میرحسین موسوی و همسرش اتفاق نخواهد افتاد و دلیل آن هم ملاحظه رخدادهای بیش از ۴ سال گذشته بود که در آن از عقلانیت و تدبیر خبری نبود. در عین حال تصور نمی کردم که برخی، بی تدبیری را از حد بگذرانند و در روز عید غدیر و بعد از گشایشی که برای ملاقات میرحسین موسوی با فرزندانش فراهم شد، بحرانی تازه درست کنند و با سیلی زدن به گوش دختران میرحسین، هم به آنان ظلم کنند و هم بر رنج و درد این خانواده بیفزایند و هم گل اعتمادی را که نسبت به نظام در دل مردم بتدریج شکوفه می زند، پرپر کنند و سرانجام موجی از اعتراض و ناراحتی را در جامعه علیه نظام و مسئولان برانگیزند.

این واقعیت را نمی توان انکار کرد که تاریخ انقلاب اسلامی به قبل و بعد از انتخابات سال ۸۸ تقسیم شده است و اگر تا خیلی خیلی دیر نشده، فکری برای حل مسائل پیچیده این انتخابات نکنیم، باید انتظار داشته باشیم که در آینده هیچ رخدادی در کشور نتواند خود را از پیامدهای حوادث سال ۸۸ جدا کند و به صورت مستقل تحلیل شود. آن انتخابات در درون جبهه انقلاب، شکاف عمیقی را ایجاد کرده است که اگر با سرپنجه تدبیر ترمیم نشود، بنیان انقلاب اسلامی را متزلزل خواهد ساخت و رویارویی بیشتر و با ابعاد گسترده تری را در درون نیروهای انقلاب ایجاد خواهد کرد.

انتخابات سال ۹۲ فرصتی تازه پیش روی مسئولان نظام ایجاد کرد تا از عمق آن شکاف سیاسی و اجتماعی بکاهند و از کنار یکی از تلخ ترین حوادث پس از انقلاب با سلامت بگذرند. در این انتخابات، مردم به صحنه آمدند و به هر میزانی که به آنان اجازه داده شده بود، نظر خود را با انتخاب دکتر روحانی بیان کردند. مهمترین پیام این انتخابات این بود که تبلیغات ۴ ساله دستگاه های رسمی تبلیغاتی و رسانه ای، بی اثر بود و مردم حاضر به قبول دستگاه فکری و نظام تحلیلی رسمی نشدند. مردم با تمام وجود خود نشان دادند که همچنان هاشمی رفسنجانی، سیدمحمد خاتمی، میرحسین موسوی و مهدی کروبی را در درون جبهه انقلاب می بینند و مواضع آنان را بیشتر از کسانی قبول دارند که در طی ۴ سال متمادی، سعی در ضدانقلاب قلمداد کردن این بزرگان داشتند. بر همین اساس، مردم انتظار داشتند که مسئولان نظام، پیام رای مردم را به درستی درک کنند و از جمله با آزاد کردن زندانیان بی گناه و بزرگان در حصر، زمینه وفاق اجتماعی را مساعد سازند و از تعمیق بیشتر کینه ها و کدورتها و لاینحل شدن معضلات ایجاد شده، جلوگیری کنند. متاسفانه تاکنون این انتظار بر آورده نشد و به میزانی که مردم از خودشان عقلانیت نشان دادند، شاهد برخوردهای عقلانی مسئولان نیستیم.

اکنون دولت دکتر حسن روحانی سر کار است و ایشان نیز با مطالبات رای دهندگان کاملا آشناست و طبعا باید کاری برای تامین نظرات مردم انجام دهد. غالب رای دهندگان به ایشان، خواستار رفع حصر آقایان موسوی و کروبی هستند و با یک ارزیابی اولیه هم می شود دریافت که این اقدام هم به نفع مصالح ملی است و هم موجب مقبول افتادن مسئولان می شود و هم انگیزه مخالفت بسیاری از افراد با حاکمان را کاهش می دهد. ما می دانیم که مسئولان دولت کنونی، تصمیم گیرندگان اصلی در این زمینه نیستند اما انتظار داریم که در تعدیل این فضای بسته کاری بکنند و اقلا از بدتر شدن این وضعیت جلوگیری به عمل آورند.

همه اصلاح طلبان و حامیان این بزرگان در حصر، از طرح مطالبات خود صرف نظر کردند تا دست دولت باز باشد اما انتظار دارند که عملکرد نهادهایی مانند وزارت اطلاعات و نهادهای امنیتی و دیگر نهادهایی که با حقوق شهروندان سروکار دارند، با گذشته متفاوت شود. در این میان هیچ بعید نیست که بخشی از بدنه باقی مانده از گذشته در نظام اجرایی کشور، با تثبیت جایگاه خود در دولت جدید، مبادرت به کارشکنی کند تا امید مردم به دولت جدید، تبدیل به یاس و چنین القا شود که در این نظام کاری نمی شود کرد. آیا برخورد با دختران میرحسین موسوی، نشان نداد که کسانی برای شکست دولت روحانی در عملی کردن وعده هایش در تلاشند؟ آیا دولت روحانی برای کوتاه کردن دست این نیروهای مشکوک نباید کاری بکند؟

سیلی زدن به دختران نخست وزیر سابق که از سادات هستند آن هم در روز عید غدیر، کام همه را تلخ کرده است. از این اقدام تلخ، اعلام برائت می کنم و عاقل شدن برخی را از خداوند مدافع مظلومان آرزو دارم.

کلمه-سیدکاظم قمی: 

دیروز در حالی جشن هایی که به مناسبت عید غدیر برپا شده بود را نظاره می کردم که این مصرع که شاعری باذوق در زمان جشن های نیمه شعبان سال ۱۳۵۷ سروده بود در ذهنم پیاپی تکرار می شد: «کی عید بود که دل سیه می پوشد؟» داشتم همان فکرهای همیشگی را در ذهنم مرور می کردم که ایرانی شیعه امروز چگونه با علی تجدید بیعت می کند، در حالی که جامعه اش با علی و عدل علی و مرام علی و رفتار علی این قدر فاصله دارد؟

شیعه علی، دخترک های خردسالی که سر چهارراه ها، در حالی که از خستگی و گرسنگی تلو تلو می خورد و به تکدی واداشته شده را می بیند، اما نگاهش را بر می گرداند تا ببیند کی چراغ راهنما سبز می شود تا زودتر به مقصد برسد و کار دین و دنیایش را سروسامان بدهد! شیعه علی، زباله گردها و کارتن خواب ها را می بیند، اما ترجیح می دهد با نگاه به چراغانی های غدیر، نگذارد غم به دلش راه پیدا کند! شیعه علی، در سایه سنگین سیاست های معاویه گونه حاکمانی دین فروش زندگی می کند و در انتظار به ثمر نشستن تلاش هایی می نشیند که برای «نرمش قهرمانانه» در آن سوی سرزمینش در جریان است و مترصد اخبار شاخص های بورس و آخرین نرخ طلا و ارز و …

در همین فکرها بودم که خبر سیلی خوردن دختران رهنورد و میرحسین را خواندم. من که پیش از آن به محاسبه مشغول بودم تا ببینم هزارمین روز حصر و حبس آن سه سرو سرافراز چه روزی است و دریافتم که با تاسوعا و عاشورای حسینی مصادف است، با خود اندیشیدم که این حادثه کمی زود رخ داده است! شحنه ها و عسس ها باید صبر می کردند تا زمان حرکت کاروان اسرای کربلا راه فرا می رسید و بعد از آن به تقلید از خشونت نگهبانان آن دست می زدند! نمی دانم آیا در جایی از تاریخ حادثه کربلا ثبت شده است بی تفاوتی مردمی که نظاره گر این صحنه ها بودند؟ نمی دانم در جایی نوشته شده است که مردم این همه مصیبت برای خاندان پیامبرشان را به چشم دیدند و به گوش شنیدند و باز هم مانند هر روز برای دنیایشان، قفل از در دکان هایشان گشودند تا قفل زبانشان را نگشایند و با شنیدن صدای اذان ظهر به مسجدها شتافتند تا صدای مظلومیت خانواده های کسانی که برای آزادی آنها قیام کرده بودند و به خاک و خون در غلتیده بودند را نشنوند؟

چه می دانم، شاید آن روزها هم قلم هایی که تاریخ را می نوشتند به شرح فتوحات مجاهدان اسلام در جبهه های نبرد با کفار مشغول بودند! شاید آن روزها هم مردم آنقدر گرفتار زندگی روزمره بودند که فرصتی برای لحظه ای درنگ و پرسش درباره آنچه «زندگی» می نامیدند نداشتند! شاید هم عذاب وجدانشان را با خواندن «فیالیتنی کنت معکم و فافوز معکم» تسلی می دادند! حیف که تاریخ نویسان از ثبت حال و روز مردم غافل بودند، وگرنه شاید می توانستیم تصویر خودمان را در برگ های تاریخ آن زمان بازشناسیم.

کلمه-ابوالفضل فاتح*:

“امام علی (ع) در خطبه ۲۷ نهج البلاغه فرموده اند: «شنیده ام که یکی از آنها بر زن مسلمانی داخل شده و دیگری، بر زنی از اهل ذمّه. خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره اش را ربوده است و آن زن جز آنکه از او ترحم جوید چاره ای نداشته است. آنها پیروزمندانه، با غنایم، بی آنکه زخمی بردارند، یا قطره ای از خونشان ریخته شود، بازگشته اند. اگر مرد مسلمانی پس از این رسوایی از اندوه بمیرد، نه تنها نباید ملامتش ‍ کرد بلکه مرگ را سزاوارتر است.”

در جایی دیگر می خوانیم که “ابوالاسود جعاله قاضی حضرت بوده و حضرت ایشان را عزل می‌کند. وقتی از امام سوال می‌کند که چرا من را عزل کردید، من که خیانت و جنایتی مرتکب نشده بودم، امام می‌فرمایند؛ دیدم که در مقام قضاوت صدای خود را بر متهم بلند کرد”.

“حضرت هم‌چنین می‌فرمایند؛ آن کس که بخواهد با بدی به جایی برسد، مغلوب است و پیروز نمی‌شود. می‌فرمایند؛ شما از من می‌خواهید که با ستم کار کنم و به حق برسم، اما بدانید که هدف وسیله را توجیه نمی‌کند”.

“شخصی نزد حضرت می‌آید و درخواستی می‌کند. حضرت به او می‌گویند که درخواست خود را بنویس. زیرا نمی خواهم خاری را در چهره شما می‌بینم . اگر بنویسید راحت‌تر هستید. یعنی عزت و کرامت انسان را در نظر می‌گیرند”.

“روزی ابن عباس نزد امام می‌رفت که طلحه و زبیر را می‌بیند و به او می‌گویند که ما به مکه می‌رویم. ابن عباس به امام می‌گوید که آنها قصد توطئه دارند و شما باید جلوی رفتن آنها را بگیرید. اما امام می‌فرمایند؛ آنها هنوز کاری نکرده‌اند که من اجازه رفتن به آنها ندهم. در حالیکه حضرت از همان موقع موضع آنها را می‌دانستند”.

و سیره علی ابن ابی طالب (ع) سراسر پر است از چنین نمونه های درخشانی. آن چیزی که علی (ع) را علی (ع) کرده است حکومت ۵ ساله او بر مردمان بی وفای عراق آن روز نبود که پیش از او ۲۵ سال دیگران حکومت کرده بودند. آنچه علی (ع) را علی (ع) کرد رفتار وشیوه حکومتی و غیر حکومتی اوست. آنچه صف بندی ها را آشکار می سازد در حکومت یا بیرون حکومت بودن نیست چرا که همانگاه که علی (ع) در حکومت نیست باز الگوی مردمان خویش است. در حکومت بودن یا نبودن علی (ع) را علی (ع) و طلحه را طلحه یا معاویه را معاویه نمی کند. مبنا حقیقت و عدالت است، آنگاه علی (ع) چه در حکومت باشد و چه نباشد به دلیل پایداری اش بر حق و کرامت انسانی، عین حق است و دیگری چه در حکومت باشد و چه نباشد تکلیفش چیز دیگری است.

صف بندی هایی که معیارش حکومت غیر معصوم است و حق را با ترازوی حکومت می سنجد مبنایی ندارد. جامعه علی وار در واکنش های خود به سیره علی (ع) نگاه می کند وصرف نفع و زیان خود و حکومت غیر معصوم را ملاک قضاوت قرار نمی دهد. تفاوت جامعه علی وار و موضع علی وار در واکنش به همان صدای بلند قاضی بر متهم و خلخال ربوده شده و همین سیلی های ظالمانه مشخص می شود. وگرنه اگر صبح تا شام سخن از علی بگوییم و وقتی پای چنین مظالمی به میان می آید سکوت پیشه کنیم و جامه ای ندریم نسبتی با علی (ع) پیدا نکرده ایم.

در روزی مبارک که تلاش ارزشمندی برای ملاقاتی دو ساعت و نیمه صورت گرفته است، در خانه امن حکومت به گوش دختران یک شخصیت محصور سیلی زده شده و هتک حرمت می شود. سیلی های نواخته شده بر صورت دختران مهندس میر حسین موسوی نمونه ظلمی است که در فرهنگ علوی لحظه ای بر آن سکوت روا نمی رود.

* مشاور میرحسین موسوی